http://www.jumnakao.com.br

Annen hayattaysa çocuk olmaya devam edersin.

Ne kadar büyüsek bile anne kucağından vazgeçemeyiz…

Filmi izlerken annemin çocukluk anılarımı biriktirmeden çöpe atmasına çok hayıflandım.

Kazık kadar insanlar bile olsak, eskitilmiş yıllardan kalan bir oyuncak, bir kağıt parçası, bir şarkı… o anki duyguları yaşatır ve biz çocukluğumuza/ergenliğimize geri döneriz.

Çocukken yalan söyleyebilirsin, çalışmak zorunda değilsin, saçma sapan şeylere hüzünlenip – beyninden vurulmuşa dönebilirsin. Anne kucağı kütlen ne kadar büyürse büyüsün hep seni bekler ve ancak orada sakinleşirsin, hayata geri dönersin.

Bütün insanlar yaşamlarının en az bir döneminde kendilerini yapayalnız kalmış kişi gibi duyumsarlar. Ve de gerçekten yalnızdırlar. Yaşamak, gizemli bir gelecekte varacağımız yere gitmek için geçmişte bulunduğumuz yerden yola koyulmak demektir. Yalnızlık, insan duygusunun en derindeki gerçeğidir. Yalnız olduğunu bilen ve bir başkasını anlayan tek varlık insandır… “Yalnızlığın Diyalektiği – Octavio Paz”

Kadınlar hayatı, erkekler dünyayı tanır…