Ozi, mektup yazdım sana

Sen benim en eski arkadaşım…

Çocukluğum ve yeni yetmeliğimsin.

Her halimi bilirsin…

Bana sarıldığında çocukluğum gelir aklıma, yine çocuk olurum.

Sana baktığımda büyüdüğümü düşünür, abla olurum.

Hem büyürüm seninle, hem küçülürüm.

Dönüp – dolaşıp sığındığımsın aynı zamanda,

Bazen öööö diye zırıl zırıl ağladığım omuz…

Kaprisli ve kibirli tavırlarıma katlanansın,

Sen bilirsin benim en gizlimi, en gizemlimi…

En çok dövdüğümsün, annemden sonra en çok dayak yediğimsin

Ben sana turşu suları ısmarladım ve hep anlatırım bilirsin, hep hatırlarsın bilirim

Ben seni okuldan almayı unutmuştum bir gün… o hep gülümseyerek hatırlanır.

Ne zaman merdivenlerden inerken görsem seni, ilkokulda merdivenden inişin gelir aklıma (ağzın genelde açık, ürkek bakışlı ördek)

Bıkıp – usanmadan beklerdim inişini ve yanıma gelişini…

Yüzünde özenle koruduğun “cırmık” izlerim için özür dilerim ama, bilesin ki hepsi sevgiyle yüzüne atılan birer imza… Ama ben de yüzümdeki “cırmık” izlerini gururla ve sevgiyle taşıyorum hala.

Sana baka baka yaşlandım ben Ozi, bak mektup bile yazdım sana…