Madem herkes yazıyor, ben de yazarım dokuzun son günlerinde aklımda kalanları…
Net hatırlayamıyorum ilk birkaç ayın detaylarını, herhalde bol bol gezmiş ve eğlenmişimdir. Anımsadığım kadarını aktarayım bugünden öyleyse.
Avatar’ı önceden izlememi sağlayan http://sinema.ekolay.net/ yetkililerine sonsuz teşekkürler.
Oldukça gecikmiş bir yazı bu aslında. Yazarken etkilenmemek için arkadaşlarımın Avatar hakkında yazdıklarını okumadım. Hemen başlıyorum aktarmaya
Avatar şölenine tanık oldum geçtiğimiz Cuma günü… Bir görseli yaşadım, tadına doyamadan.
“Bi bakar mısınız?” 2. Eylemine destek vermek için saat 14.00 de Mecidiyeköy Metrobüs durağına buluştuk. http://www.bibakarmisiniz.com
Tepkimizi göstermek isterken tepkiyle karşılaşan biz olduk.
Uzun zamandır aralıklarla takip ettiğim, raflarda bulamayınca endişelendiğim bir dergi
Trendsetter.
Eklenemediğim organizasyondan kalan zamanı kendimle baş başa kalarak değerlendirdim.
Caz sevdiğimi söylemiş miydim? Geçen haftadan beri aklımda olan müzik eşliğinde kahvaltı keyfini sonunda kendime yaşattım fırsat bu fırsat diyerek.
Amber Sanat ve Teknoloji Festivaline yalnız gittim. Bu ülkede kimse sanat ve teknolojiyi aynı cümle içerisinde görmek istemiyor.
Hevesli başladığım festival gezimi, kafamda boşluklarla tamamladım.
Faydalı olacağını ve çok seveceğimi düşündüğüm bu festivalde soru işaretleri http://09.amberfestival.org/ web sitesini gezdiğimde başladı. Tekrar tekrar incelediğim halde doyurucu bilgi bulamadım. Gitmezsem kendimi affetmem diyerek yola koyuldum. İndirimli pasom sayesinde 3 TL’ye Yerebatan sarnıcı biletimi aldım, turist kalabalığından sıyrılarak içeriye girdim.
Özlem çok sevdiğim bir arkadaşım. Yazılarını; samimi ve etkileyici buluyorum. Kanlı – canlı, hayatı yaşayan ve bunu yansıtan biri Özlem. İmreniyorum kendisine.
Bu filmi, Wall-e kucağımdayken, ancak korkmasın diye gözlerini kapatarak izledim.
Muhteşem bir uzay gemisi (en ince detayı ve ihtişamıyla) dünyaya ulaşılabilecek bir mesafede durmuş, kalmış. Biz merakla, bunlar dost mu / düşman mı endişesiyle beklerken, sefil ve aciz uzaylılarla karşılaşıyoruz. Madem biz insanız, sefilleri ezer ve aşağılarız diyoruz. Uzaylıları tanıyınca duygusal, duyarlı ve saldırgan olmadıkları için hükmedelim diyoruz. En aşağılık gördüğümüz ırklar bile kendilerinden daha alt bir grup bulmaktan mutlu ve tadını çıkarıyor. En ilkel, en batıl inançlarına uzaylıları alet ediyor. Kapağını açtığımızda kokusundan tiksinerek kabına boca ettiğimiz kedi mamalarını uzaylıların en sevdikleri yiyecek olarak ilan ediyor. Uzaylılar fiziksel olarak güçlüler, teknolojik olarak öndeler ama kendilerini aşağılayan, yok eden, sömüren, kötü davranan insan ırkına bir türlü karşı gelemiyor. Tek amaçları çöpten buldukları enerji kaynağı ile kendilerine ait olan uzay gemisi ile kaçıp, insanları bilinmeyene şikayet etmek.
Herhangi bir şeyi yarıda bırakmak beni rahatsız ediyor. Yarım kalanlarım sanki beynimi doldurup benim peşime düşerek sürekli meşgul ediyor. Hep tamamlamak ve peşimi bırakmalarını sağlamak istiyorum.
Yarım kalan kitabım olmadı hiç. Sıkılmak pahasına tamamladım ciltlerimi. Yazılmayı, basılmayı başarabildiğine göre ben de tamamlamalıyım dedim. Bitince kendimce eleştiri notları da tutarım, eleştiriye gelemeyen yazarlar olduğunu bile bile.
Aklınızı olduğu yerden alın
ve
Onunla birlikte dans edin.
M. TWAIN