Rahmetle andığım eski sevgililerime gelsin

Her bağımlı gibi büyük teslimiyetle sarıldığımız sevgililerimizin, gelecek ve geçmişini ne yönde irdeliyoruz diye düşündüm geçen hafta. Ben gibi düşünen kimler diye merak ettim ve sordum bizimkilere…

Dedim ki; Sevgilinizin eski sevgililerini düşünür müsünüz?

Genelde kimse düşünmüyor ya da düşünmüyormuş gibi davranıyor. Hiç diyenlere azıcık şüpheli baktım, ben ilk sevgiliyim diyenlere de pek inanmadım. Ben düşünmem, o da düşünmesin diyen maçolar da oldu arada, sivri diliyle “ne yaparken” diye sorgulayan da…

Belki tercih edildiğimiz için, belki de geçmişe dönmek mümkün değil diyerek düşünmemeliyiz eskileri ama insanız düşündüğümüz kadar varız. Didiklemeden didiklenemeyiz. Kadınlar anaç duygularla, vay yiğidimi üzmüş o kadın ben de teselli bulsun diye teslim olur ya bazen. Gördüğüm kadarıyla erkeklerin bir kısmı da “bana ne, yaşadığım kadarı bana yeter” demeyi uygun buluyor.

Dedim ki; “Sevgilinizin sizden sonraki sevgililerini düşünür müsünüz ?”

Bu soru pek ilgi görmedi. Bana ne gelmişinden geçmişinden ana bakarım, cenazesini düşünürüm, canı cehenneme… Dendi

Ben bildiğim geçmişi didiklemem ama geleceğe dair kurarım da kurarım. Canım, sevgilimden dolayı sıkılmışsa; ileride kimi bayacak bu adam, azıcık çevresine alıcı gözle baksa ne değerler kazanır derim. Sonra çevreme bakınca güzel kadınlar görür, “vay ben ne dedim, sözümü geri alıyorum” der iç sesimden utanırım. Bazen çok can sıkar ya sevgili, “yakamdan düşsün, bu ne” derim, sonra iç sesim “e canın arada sıkılmalı, sabırlı ol” der. Bazen sabrım kadar uzatırım ama sabırlı olduğumda söylenemez.

Bir erkek geçmişini sırtına yükleyerek geliyorsa, şefkat ve anaçlıkla yaralarını sarıyoruz. Yara bantları yapıştırıp, merhemler sürüyoruz. Her aşkın sonunda yaşanan hüsranla birlikte emek verdiğimiz eserimizi, halk kullanımına açıyoruz. Kel oluyor sırma saçlı… Bir süre sonra kel olduğunu yine hatırlıyoruz o da ayrı.

Oysa biz rahmetle anarken, o hayata başlıyor yeniden.