Yarım bırakılan işler

Herhangi bir şeyi yarıda bırakmak beni rahatsız ediyor. Yarım kalanlarım sanki beynimi doldurup benim peşime düşerek sürekli meşgul ediyor. Hep tamamlamak ve peşimi bırakmalarını sağlamak istiyorum.

Yarım kalan kitabım olmadı hiç. Sıkılmak pahasına tamamladım ciltlerimi. Yazılmayı, basılmayı başarabildiğine göre ben de tamamlamalıyım dedim. Bitince kendimce eleştiri notları da tutarım, eleştiriye gelemeyen yazarlar olduğunu bile bile.

Fikir hürdür, yazılmalıdır ve okunup – tamamlanmayı da hak eder derim.

Yarım bıraktığım aşkımda olmadı benim. Soru işaretleri ve pişmanlıklar bırakmadım. Son şansları hep verdim, son şansımı da kullandım, kendime verdiğim bak bu son sözlerine eşlik…

Çok içimi bulandırmayacaksa yemeğimi de yarım bırakmam, midemde ağırlık yapacağını da önemsemeden. Her yemeğe büyük bir iştahla başlarım, en sonunda kendimce tamamlayacağım diye.

Yarım bırakmayı düşünmek bile beni rahatsız ediyor. Oysa pek çok kitap, yemek, film, toplantı, konuşma, paylaşım yarıda bırakılmayı da hak ediyor. Ama bendeniz tadını sonuna kadar çıkarmayı en başta kendine hak görüyor.