Tom Rob Smith’in aynı adlı romanından uyarlanan 44 Çocuk bugün vizyona giriyor. Beyazperde.com’um özel gösterim davetiyle izlediğim film, dram sevenler için bu haftanın iyi alternatiflerinden biri.
Romanın sağlam bir polisiye gerilim olduğunu ancak filmde dram yönünün ağır bastığını belirterek detaylara geçiyorum.
Filmimiz ‘Cennette Cinayet Yoktur’ sözüyle açılıyor.
44 Çocuk, 1953 yılı Stalin Rusyası’nın en acımasız döneminde geçiyor. İşkence yapılarak vahşice öldürülen çocuk cinayetlerinin devletçe örtbas edildiği, insanların hayatta kalabilmek için birbirilerini ispiyonlamaya, iftiraya itildiği karanlık günler yaşanıyor.
Bir savaş kahramanı olan Leo (Tom Hardy) ise güzel eşi Raisa (Noomi Rapace) ile rahat ve ayrıcalıklı bir hayat süren, sistemi koruyan memurlardan biri. Görevi ise casusluk şüphesi bulunan kişileri araştırmak, sorgulamak ve bu sayede ülkenin güvenliğini sağlamak üzerine.
Leo, silah arkadaşı Alexei’nin oğlunun ölümünü araştırırken, konunun örtbas ediliğini görüp, otopsi yapılmasını istiyor. Üstleri ise bu durumu geçiştirip – dosyayı kapatmaya uğraşıyor. Çünkü komünizm ile yönetilen Sovyet Rusyası bir cennet ve bu yönetim altındaki vatandaşlardan birinin cinayet işleyebileceğinin duyulması istenmiyor.
Daniel Espinosa’nın yönetmen koltuğunda olduğu filmin dev bir oyuncu kadrosu var. Tom Hardy, Gary Oldman, Noomi Rapace, Vincent Cassel ve Charles Dance bu oyuncuların başında geliyor. Oyunculukları başarılı bulmama rağmen, kullanılan Rus aksanını çok zorlama geldiğini ve zaman zaman beni bazı sahnelerden uzaklaştırdığını söylemem lazım. (Noomi Rapace’in en iyi oyunculuklarından biriydi)
Filmin konusunu spoiler vermemek adına çok kısa tuttum ancak romanın gerçek bir seri katil olan ve “Rostov Kasabı” olarak bilinen Andrei Romanovich’in hayatından esinlenerek oluşturulduğunu bilmek yürek burkuyor.
Film bir döneme ışık tutuyor ve Sovyet Rusyasını – savaş sonrasını gözler önüne sürüyor ve sanat yönetimi açısından kusursuz bir 137 dakika sunuyor. Bu arada filmin (dönemi yanlış yansıttığı için) Rusya’da yasaklandığını belirtmekte fayda var.
44 Çocuk, polisiye gerilim izlemeyi beklerken dram yönü ağır basan bir film izletti. Kurgu konusunda ise kopukluk olduğunu ve akışı olması gerektiği gibi heyecan içerisinde yansıtmadığını söyleyebilirim. Filmde anlatılmak istenen hikayeye, çok fazla yan öykü eklenince doğal olarak boşluklar oluştu ve kitabı okumayanlar için soru işaretleri ile dolu bir seyir sundu.
Bu özel gösterim olanağı için beyazperde.com’a çok teşekkür eder, hepinize keyifli seyirler dilerim 🙂
Lütfen sinemada akıllı telefonlarını açan akılsızlardan olmayın…
