İşe giderken bindiğiniz araçta uyuklamayı sever misiniz? Toplu taşıma araçlarında şanslı gününüzdeyseniz, yani “oturacak bir yer bulmuşsanız” kafanızı sağa sola düşürerek uyuklamak gibisi yoktur.
Çok uzun zamandır çalışıyorum, işlerim nedense evime hep uzak olmuştur. Şanslı günümde kitap okumak ve arada kestirmek en büyük zevkim. Yerimi ve çantamı sağlama aldıktan sonra gözlerimi kapatıp başlarım uyumaya. Kafam sağa sola düşmez ama mutlaka kollarımı kavuştururum. Ve zaman geçip giderken, en tatlı uykum inmem gereken durakta son bulur…
Metrobüs ve servis uykusunu bu aralar özlüyorum, bundan sonra da özleyecekmişim gibi duruyor. Vaktim bol olduğu için youtube üzerinde videolara daldığım bir gün aşağıdaki videoyu keşfettim. Adı Tokyo Dreams. 2013 yılı İngiliz yapımı kısa film, Nicholas Barker tarafından yönetilmiş ve yaklaşık 10 dakika sürüyor.
Filmde, habersizce görüntüleri alınmış uyuyan yüzler var. Ne kimlikleri belli ne de rüyaları. Hepsinin bir uyuma stili var… Kimi yaşlı, kimi genç, takım elbiseli, beyaz gömlekli, annesinin-babasının kucağına doğru yayılarak uyuyan çocuklar. Hepsi Tokyo metrosunun yolcuları, şaşılacak şey hepsi oturacak yer bulmuş 😛
Aralarında mutlaka kendi uyuklamanızı andıran birilerini bulabilirsiniz. Gevşeyen yüzler, başların kontrolsüz düşüşleri, açılan ağızlar… değişmeyen şeyler de var elbette, yaşlı teyzelerin alışveriş poşetlerine insan muamelesi yaparak bir oturmalık yer kaplaması gibi… Acımız evrensel 🙂
