PwC Global Crypto Regulation Report 2027, kripto piyasasında odağın lisanslamadan finansal altyapının gerçekten çalışmasına kaydığını gösteriyor. Raporun çıktılarını sizin için inceledim.
Kripto regülasyonunu birkaç yıldır takip edenler tartışmanın ne kadar hızlı yer değiştirdiğini fark etmiştir. Önce hangi varlığın kripto sayılacağını konuştuk, ardından bu varlıkları kimlerin alıp satabileceğine ve saklayabileceğine geçtik. PwC’nin 2027 raporu ise daha zor bir soruya odaklanıyor. Bir banka tokenlaştırılmış tahvil çıkardığında, yatırımcı bunu dijital parayla satın aldığında veya bir AI ajanı şirket adına finansal işlem yaptığında bütün zincir gerçekten çalışabilecek mi? Raporda beni en fazla ilgilendiren nokta da burası oldu. Kriptonun bir sonraki dönemi, tokenın kendisinden çok etrafında kurulan finansal mimariye bağlı görünüyor.
PwC’nin Ekim 2026 tarihli Global Crypto Regulation Report 2027 çalışması 143 sayfa ve bu yıl beşinci kez yayımlanıyor. ABD’den Avrupa Birliği’ne, Birleşik Krallık’tan Singapur’a, Hong Kong’dan Birleşik Arap Emirlikleri’ne kadar çok sayıda pazar ayrı ayrı incelenirken Türkiye’ye de üç sayfalık özel bölüm ayrılmış.
Raporu değerli kılan taraf ülke ülke hazırlanan regülasyon envanterinden çok, kripto düzenlemesinin hangi aşamaya geçtiğini göstermesi.
PwC’nin dönemlendirmesinde 2018–2022 arasında ağırlık varlığın tanımlanmasındaydı. 2022–2025 döneminde hangi aracının hangi faaliyeti yapabileceği öne çıktı. 2025 ve 2026’da lisanslama, gözetim, yaptırım, ihtiyati kurallar ve piyasa şeffaflığı daha görünür hale geldi. 2027’de ise ölçü değişiyor.
Artık bir ülkede kripto yasasının bulunması veya çok sayıda şirkete lisans verilmesi tek başına yeterli bir olgunluk göstergesi sayılmıyor.
PwC’nin yeni testi daha pratik.
Bir finansal işlem baştan sona tamamlanabiliyor mu?
Lisans artık başlangıç noktası
Bir şirket faaliyet iznini almış olabilir. Dijital varlığın hukuki sınıfı da tanımlanmış olabilir. Buna rağmen kurumsal yatırımcının o ürünü gerçekten kullanabilmesi için daha uzun bir zincirin çalışması gerekiyor.
Mülkiyet hakkının açık olması, saklama zincirinin güvenli ilerlemesi, ödeme ayağında yeterli likiditenin bulunması ve işlemin hukuken ne zaman kesinleştiğinin bilinmesi bu zincirin parçaları. Varlık başka bir işlemde teminat olarak kullanılacaksa teminat hakkının da uygulanabilir olması gerekiyor. İşlem sınır ötesine geçtiğinde aynı hakların başka bir hukuk sisteminde nasıl tanınacağı da devreye giriyor.
PwC’nin rapor boyunca yaptığı önemli ayrımlardan biri burada ortaya çıkıyor.
Teknik olarak çalışan bir token ile kurumsal finansın içinde ölçeklenebilen bir ürün aynı şey değil.
Bir token saniyeler içinde transfer edilebilir ancak transferin hukuki sonucu tartışmalıysa kurumsal yatırımcı açısından hızın değeri azalıyor. Tokenlaştırılmış tahvil kusursuz biçimde ihraç edilebilir ama ödeme ayağı aynı saatlerde çalışmıyorsa veya teminat olarak kullanıldığında hakların nasıl uygulanacağı belirsizse piyasanın büyümesi zorlaşıyor.
Rapor bu yüzden kripto düzenlemesini giderek finansal sistemin geri kalanıyla birlikte okuyor.
2027’de kripto tek başına konuşulmuyor
PwC’nin küresel eğilimler bölümünde sekiz başlık var ancak bunların önemli bölümü aynı dönüşümün farklı yüzleri.
Stabilcoinler artık yalnız kripto piyasasında kullanılan dijital para olarak ele alınmıyor. Tokenlaştırılmış mevduat, merkez bankası parası ve diğer dijital nakit biçimleriyle birlikte yeni bir ödeme ve takas mimarisinin parçası haline geliyor.
Tokenizasyon tarafında da dikkat varlığın blockchain üzerine çıkarılmasından altyapının geri kalanına kaymış durumda. İhraçtan saklamaya, transferden takasa kadar bütün süreçlerin hukuki ve operasyonel olarak birbirine bağlanması gerekiyor.
Ulusal düzenlemeler daha fazla benzeşirken sınır ötesindeki farklılıklar önemini koruyor. Ülkeler benzer risklere benzer kurallar getirebilir ancak varlığın hukuki niteliği, saklama yapısı, yatırımcı hakkı ve pazar erişimi ülkeden ülkeye değişebiliyor.
Tokenlaştırılmış hisseler bunun iyi örneklerinden biri. Aynı isimle sunulan iki ürün farklı pazarlarda bambaşka haklar sağlayabiliyor. Bir yapıda yatırımcı doğrudan hisse sahibi olurken başka bir yapıda yalnızca ekonomik getiriye bağlı bir hak elde edebiliyor.
Kurumsal oyuncuların piyasaya girişi de kriptoyu klasik finansal düzenlemelere yaklaştırıyor. Bankaların, varlık yönetim şirketlerinin, ödeme kuruluşlarının ve piyasa altyapılarının katılımı sermaye yeterliliği, yönetişim, operasyonel dayanıklılık ve dış hizmet sağlayıcı yönetimi gibi uzun süredir bildiğimiz finans kurallarını dijital varlık dünyasına taşıyor.
FinTechTime için hazırladığım Kriptoda Yeni Lig Kuruluyor dosya konusunda da tam bu geçişe bakmıştım. Kurumsal oyuncuların piyasaya girişi, kriptoyu kendi içine kapalı bir ekosistem olmaktan çıkarıp bankacılık, varlık yönetimi, saklama ve piyasa altyapısıyla daha fazla iç içe geçiriyor.
Stabilcoin tartışması para mimarisine dönüyor
Rapordaki en belirgin değişimlerden biri stabilcoin tarafında görülüyor.
Birkaç yıl önce tartışmanın odağında rezervin nasıl tutulacağı, ihraççının kim olacağı ve stabilcoinin hangi lisans altında çıkarılacağı vardı. Şimdi bunların yanına tokenlaştırılmış banka mevduatı, merkez bankası parası ve farklı dijital nakit biçimleri ekleniyor.
Bu değişim, finans dünyası açısından daha zor sorular doğuruyor.
Bir banka tokenlaştırılmış mevduat çıkarırsa stabilcoinlerle nasıl birlikte çalışacak? Kurumsal yatırımcı tokenlaştırılmış tahvil aldığında ödemeyi hangi dijital para ile yapacak? Piyasa hafta sonu da açıksa ödeme ayağı aynı saatlerde çalışabilecek mi? Farklı dijital para biçimleri arasında dönüşüm hangi altyapıdan geçecek?
PwC bu konuyu artık tek bir ürünün regülasyonu olarak ele almıyor. Asıl mesele farklı para biçimlerinin aynı finansal sistem içinde nasıl bir arada yaşayacağı.
Türkiye’nin küresel tablodan ayrıştığı önemli noktalardan biri de burada.
Raporun Ekim 2026 karşılaştırmasına göre Türkiye’de kripto hizmet sağlayıcıları için genel çerçeve yürürlükte ve Travel Rule uygulanıyor. Buna karşılık fiat para birimine bağlı stabilcoinler için bağımsız bir ihraç rejimi bulunmuyor. Kripto varlıkların ödeme amacıyla kullanılmasına ilişkin TCMB sınırı da devam ediyor.
Tokenizasyonun zor kısmı altyapıda başlıyor
Tokenizasyon finans dünyasında uzun süredir gelecek vaat eden başlıklardan biri olarak anlatılıyor.
Tahviller, fon payları, mevduatlar ve başka finansal varlıklar dağıtık defter üzerinde temsil edilebiliyor. Teknik olarak varlığı tokenize etmek giderek kolaylaşıyor.
PwC’nin 2027 raporu ise kurumsal ölçek için daha zor bir aşamaya geçildiğini gösteriyor.
Raporun işlem stres testlerinden biri bunu çok iyi anlatıyor.
Bir banka dijital tahvil ihraç ediyor. Yatırımcı tahvili tokenlaştırılmış banka parasıyla satın alıyor ve daha sonra aynı varlığı teminat olarak kullanıyor.
Bu işlemin gerçekten çalışması için tahvilin çıkarılması yeterli olmuyor. Varlığın mülkiyetinin hukuken geçmesi, nakit ve varlık tarafının birlikte kesinleşmesi, saklama zincirindeki hakların korunması ve teminatın gerektiğinde uygulanabilmesi gerekiyor.
İşlem başka bir ülkeye uzandığında konu daha da karmaşık hale geliyor.
PwC aynı yaklaşımı tokenlaştırılmış para piyasası fonu, sınır ötesi stabilcoin ödemesi ve AI ajanının şirket adına yaptığı finansal işlem için de uyguluyor.
Buradaki temel fikir oldukça sade.
Tokenlaştırılmış bir ürünün değerini, blockchain üzerinde bulunmasından çok finansal sistem içinde kullanılabilirliği belirleyecek.
Regülasyon mimarisi borcu neden önemli?
Raporun en ilginç kavramlarından biri regülasyon mimarisi borcu.
PwC bu ifadeyi dijital finans büyürken çözümsüz bırakılan hukuki ve operasyonel bağlantıların zaman içinde biriktirdiği maliyet ve risk için kullanıyor.
Bir pilot uygulama bugün özel izinle çalışabilir. Eksik hukuki bağlantı sözleşmeyle kapatılabilir veya iki sistem arasında manuel mutabakat yapılabilir. İşlem hacmi küçükken bu çözümler iş görebilir.
Ölçek büyüdüğünde tablo değişiyor.
Daha fazla kurum aynı yapıya bağlandıkça geçici çözümün maliyeti artıyor. Başka bir ülkeye geçildiğinde hukuki etki değişebiliyor. İflas halinde daha önce çalışıyor gibi görünen bağlantı sorun çıkarabiliyor. Yeni sisteme geçiş gerektiğinde elle yürütülen mutabakat süreçleri sürdürülemez hale gelebiliyor.
PwC’nin raporda kullandığı ifadelerden biri özellikle akılda kalıcı.
Ucuz bir lisans pahalı bir işletme modeli bırakabilir.
Bir şirket düşük maliyetle lisans aldığı bir ülkede her işlem için özel hukuk görüşü almak, paralel kayıt tutmak ve manuel süreç çalıştırmak zorunda kalıyorsa ilk avantaj hızla eriyor.
Bu nedenle ülkeler arasındaki rekabet yalnız lisans maliyeti veya izin süresi üzerinden okunamaz. Finansal mimarinin ne kadar bütünleşik çalıştığı da en az onlar kadar önemli hale geliyor.
Sınır ötesi kullanım yeni sınavlardan biri
Kripto varlıkların ilk vaatlerinden biri sınır ötesi hareket kabiliyetiydi.
Regülasyon ise hâlâ büyük ölçüde ulusal sistemler üzerinden ilerliyor.
İki ülke benzer kurallara sahip olsa bile aynı ürünün sınırı geçtiğinde benzer sonuca ulaşacağı garanti değil. Varlığın hukuki sınıfı değişebilir, saklamacının yetkileri farklılaşabilir veya yatırımcının sahip olduğu hak başka bir hukuk sisteminde aynı biçimde tanınmayabilir.
Stabilcoin için verilen izin de başka ülkede aynı kullanım alanını sağlamayabilir.
Bu nedenle karşılıklı tanıma, regülatörler arası iş birliği ve hukuki uyumluluk 2027 gündeminde daha fazla yer tutacak.
Burada teknik interoperabilite ile hukuki interoperabilite arasındaki fark önemli.
İki blockchain birbirine veri gönderebilir. Ancak aynı işlemin iki ülkede de aynı mülkiyet ve teminat sonucunu doğurması için teknoloji tek başına yeterli olmuyor.
PwC’nin dijital finans mimarisi yaklaşımı bu farkı raporun merkezine yerleştiriyor.
Travel Rule büyüyor, uygulama kalitesi daha görünür hale geliyor
Küresel AML tarafında sayılar ilerleme gösteriyor.
FATF’nin Temmuz 2026 güncellemesine göre ankete katılan ülkelerin yüzde 83’ü Travel Rule mevzuatını kabul etmiş durumda. 2025’te oran yüzde 73 seviyesindeydi. On bir ülkede daha uygulama çalışmaları sürüyor.
Ancak mevzuatın yayılması uygulamadaki sorunları ortadan kaldırmış görünmüyor.
PwC’nin aktardığı FATF değerlendirmesinde lisanslama sistemlerinin işletilmesi, kayıt dışı hizmet sağlayıcıların belirlenmesi, risk bazlı denetim ve yaptırım tarafında hâlâ önemli boşluklar bulunduğu belirtiliyor.
Stabilcoinler, unhosted wallet kullanımı, offshore hizmet sağlayıcılar ve DeFi de AML gündeminde daha görünür.
Regülatörlerin sorusu giderek “Travel Rule mevzuatı var mı?”dan “Travel Rule gerçekten uygulanıyor mu?”ya kayıyor.
Türkiye bu alanda düzenlemesi yürürlükte olan ülkeler arasında yer alıyor.
AI ajanları artık finansal mimarinin içinde
Raporda dikkat çekici başka bir değişim AI ajanlarının doğrudan finansal işlem mimarisine dahil edilmesi.
PwC’nin stres testlerinden birinde bir AI treasury agent, şirketin verdiği yetki çerçevesinde döviz, ödeme veya menkul kıymet işlemi seçiyor.
Böyle bir durumda yalnızca teknolojinin işlemi başarıyla tamamlaması yeterli olmuyor.
Ajanın hangi yetkiyle hareket ettiği, yaptığı faaliyetin hukuken kime ait sayıldığı ve hata durumunda sorumluluğun kimde olduğu açık olmak zorunda. Limitler, yaptırım kontrolleri ve gerektiğinde insan müdahalesi işlem kesinleşmeden önce devreye girebilmeli.
Visa ve Mastercard’ın son haftalarda duyurduğu agentic payment pilotlarıyla birlikte okunduğunda bu bölüm çok daha anlamlı hale geliyor.
Finans sektöründe AI ajanı artık yalnız müşteri deneyimini iyileştiren bir yazılım olarak görülmüyor. Yetki, kontrol ve sorumluluk zincirinin içinde yer alan yeni bir aktör haline geliyor.
Bu da regülasyonu doğrudan yazılım mimarisiyle buluşturuyor.
Bankaların kriptoya girişi ayrımı azaltıyor
PwC, kurumsal katılımı 2027’nin temel eğilimlerinden biri olarak gösteriyor.
Bankalar, varlık yönetim şirketleri, saklama kuruluşları ve ödeme firmaları dijital varlıklara girdikçe kripto piyasası klasik finansın kurallarına daha fazla bağlanıyor.
Bir bankanın kripto saklamaya başlaması yalnızca yeni ürün sunması anlamına gelmiyor. Sermaye yeterliliği, müşteri varlıklarının ayrıştırılması, bilgi sistemleri, operasyonel risk ve dış hizmet sağlayıcı yönetimi aynı anda devreye giriyor.
Tokenlaştırılmış bir yatırım fonunda da fon mevzuatı, saklama, mülkiyet ve piyasa altyapısı birlikte çalışmak zorunda.
Türkiye’de son dönemde Akbank, Garanti BBVA ve Yapı Kredi’nin kripto varlık saklama alanında aldığı izinleri de bu daha geniş dönüşümün parçası olarak okuyabiliriz. Bu hareketi daha ayrıntılı olarak Türkiye’de Bankalar Kriptoyu Neden Kendi Ekosistemine Alıyor? yazısında ele almıştım.
Kripto bankacılık sistemine yaklaştıkça sektörün tabi olduğu kurallar da genel finansal hizmetler mimarisiyle daha fazla birleşiyor.
Türkiye temel çerçeveyi büyük ölçüde kurmuş durumda
PwC’nin Türkiye bölümünün verdiği en net mesaj, ülkenin artık düzenlemenin başlangıç aşamasında olmadığı.
2021’de TCMB’nin kripto varlıkların ödemelerde kullanılmasına ilişkin düzenlemesi önemli bir ilk sınır çizdi. Temmuz 2024’te 7518 sayılı Kanun ile kripto varlıklar için yasal temel oluşturuldu ve kripto varlık hizmet sağlayıcıları SPK düzenleme alanına girdi.
Mart 2025’te yayımlanan iki tebliğ ise çerçeveyi çok daha ayrıntılı hale getirdi.
Lisanslama, sermaye, yönetişim, risk yönetimi, saklama, transfer, listeleme, bilgi sistemleri ve siber güvenlik kuralları artık sistemin parçası.
PwC’nin raporuna göre 2026 yılı için başlangıç sermayesi platformlarda 250 milyon TL, saklama kuruluşlarında ise 630 milyon TL. Hizmet sağlayıcıların bilgi sistemleri veya siber saldırılar gibi nedenlerle ortaya çıkan müşteri kayıpları için sorumluluğu da düzenleyici çerçevenin içinde yer alıyor.
Bu tablo Türkiye’de tartışmanın da değişmesi gerektiğini gösteriyor.
Şirketin SPK listesinde bulunup bulunmadığı hâlâ önemli. Fakat bundan sonraki aşamada sermaye yeterliliği, müşteri varlıklarının korunması, bilgi sistemi dayanıklılığı ve gerçek denetim pratiği daha fazla konuşulacak.
PwC de Türkiye’de devam eden gözetim alanları arasında müşteri varlıklarının korunmasını, listeleme ilkelerini, sınır ötesi hizmet sunumunu ve bilgi sistemlerinin dayanıklılığını sayıyor.
Türkiye’de stabilcoin sorusu açık kalıyor
Türkiye bölümünde en dikkat çekici boşluklardan biri stabilcoin sınıflandırması.
PwC’ye göre fiat para birimine bağlı stabilcoinler için özel bir yasal rejim bulunmuyor. TCMB’nin bu tür bir stabilcoinin 6493 sayılı Kanun kapsamında elektronik para kabul edilip edilmeyeceğine ilişkin resmi sınıflandırması da rapor tarihi itibarıyla açıklanmış değil.
Küresel piyasanın gittiği yön düşünüldüğünde bu başlık giderek daha önemli hale gelebilir.
Avrupa Birliği, Hong Kong, Japonya ve bazı Körfez ülkelerinde stabilcoinlere yönelik daha belirgin çerçeveler oluşuyor. ABD tarafında da ödeme stabilcoinleri için federal sistem ilerliyor.
Türkiye’de ise genel kripto çerçevesi bulunurken ödeme kullanımı üzerindeki sınır korunuyor.
Bu nedenle Türkiye’nin önümüzdeki dönemde vereceği stabilcoin cevabı yalnız kripto piyasasını ilgilendirmeyecek.
Ödeme sistemleri, elektronik para, bankacılık ve gelecekte tokenlaştırılmış finansal piyasaların nasıl çalışacağı da aynı karardan etkilenecek.
Tokenlaştırılmış sermaye piyasası araçlarında özel kurallar bekleniyor
Türkiye açısından ikinci önemli alan tokenlaştırılmış hisse, tahvil ve fon payları.
PwC, bir token mevcut mevzuat uyarınca sermaye piyasası aracı sayılıyorsa Sermaye Piyasası Kanunu ve ilgili SPK düzenlemelerinin uygulanabileceğini belirtiyor.
Bununla birlikte Ekim 2026 itibarıyla tokenlaştırılmış hisse, tahvil veya fon paylarına özel ayrı bir düzenleyici çerçeve bulunmuyor.
Bu boşluk bugün sınırlı sayıda şirketi ilgilendiriyor gibi görünebilir.
Küresel piyasada büyük bankaların, varlık yöneticilerinin ve piyasa altyapısı şirketlerinin tokenizasyon çalışmalarını hızlandırdığı düşünülürse konu kısa sürede daha merkezi hale gelebilir.
Türkiye’nin güçlü sermaye piyasası altyapısı da bu tartışmayı ilginç kılıyor.
Tokenlaştırılmış bir tahvil veya fon payının çıkarılması kadar, MKK benzeri kayıt sistemleriyle nasıl ilişki kurulacağı, saklamanın nasıl yapılacağı ve takasın hangi para biçimiyle gerçekleşeceği de gündeme gelecek.
Dijital Türk Lirası başka bir yoldan ilerliyor
PwC Türkiye değerlendirmesinde stabilcoinler ile Dijital Türk Lirası ayrı hatlarda ele alınıyor.
TCMB Eylül 2025’te Dijital Türk Lirası ikinci faz kullanım senaryoları için bankalar, ödeme kuruluşları ve elektronik para kuruluşlarına çağrı yaptı.
Kasım 2025’te yayımlanan ilerleme raporunda programlanabilir ödemeler, çevrimdışı ödeme, finansal aracılarla entegrasyon ve sınır ötesi ödeme senaryoları yer aldı.
Ağustos 2026’da açıklanan sonuçlara göre 12 banka ile 6 ödeme ve elektronik para kuruluşundan 23 proje üçüncü aşamaya kabul edildi. Bu projeler geliştirme ve sandbox testlerine devam ediyor.
Türkiye’de böylece ilginç bir para mimarisi oluşuyor.
Özel kripto varlıkların ödeme kullanımında sıkı sınır korunurken merkez bankası dijital parası tarafında programlanabilir ödeme ve sınır ötesi kullanım gibi daha ileri senaryolar test ediliyor.
Önümüzdeki yıllarda bankaların tokenlaştırılmış mevduatı, Dijital Türk Lirası ve olası stabilcoin modellerinin nasıl konumlanacağı önemli hale gelebilir.
Türkiye’nin yeni sınavı bağlantıları kurmak
PwC’nin ülke karşılaştırmasına baktığımızda Türkiye temel kripto regülasyonu açısından erken aşamadaki ülkeler arasında yer almıyor.
Lisanslama ve yetkilendirme çerçevesi yürürlükte. Travel Rule uygulanıyor. Platform ve saklama faaliyetlerinin temel koşulları tanımlı. Sermaye, yönetişim, bilgi sistemleri ve müşteri varlıklarının korunması tarafında önemli bir yapı kurulmuş durumda.
Raporun 2027 için kullandığı ölçü daha ileri bir aşamayı sorguluyor.
Dijital para tarafı finansal piyasaya nasıl bağlanacak? Tokenlaştırılmış varlıkların hukuki yapısı hangi ayrıntılarla tamamlanacak? Sınır ötesi işlemlerde hakların tanınması nasıl sağlanacak? Bankalar ve kurumsal yatırımcılar bu altyapıyı günlük iş akışlarında ne ölçüde kullanabilecek?
Türkiye’nin önündeki yeni dönem biraz da bu bağlantılarla ilgili.
Lisanslanan şirketlerin sayısı kadar, lisanslı sistemin bankacılık, ödemeler ve sermaye piyasalarıyla nasıl birleştiği önem kazanacak.
2027 kriptonun finansal sisteme bağlandığı yıl olabilir
PwC’nin 2027 raporunu okurken bende kalan en güçlü izlenim, kripto regülasyonunun giderek kendi başlığının dışına taşması oldu.
Stabilcoin tartışması ödeme sistemi ve banka parasıyla birleşiyor. Tokenlaştırılmış tahvilin hayata geçmesi sermaye piyasası hukukunun yanında saklama, teminat ve takas altyapısına bağlı. AI ajanlarının finansal işlemlere girmesi ise ödeme yetkisini, sorumluluğu ve kontrol mekanizmalarını yazılım tasarımının parçası haline getiriyor. Bankalar, varlık yönetim şirketleri ve ödeme kuruluşları da aynı piyasaya girdikçe dijital varlıklar ile klasik finans arasındaki sınır giderek daha geçirgen hale geliyor.
Bu nedenle PwC’nin çalışmasını yeni mevzuatların sıralandığı bir kripto raporundan daha geniş okuyorum. Rapor, önümüzdeki finansal sistemin hangi bağlantılar üzerinde çalışacağını tartışıyor.
Türkiye açısından da bundan sonra yalnız SPK’nın hangi yeni izni verdiğine veya hangi şirketin listeye girdiğine bakmak yeterli olmayacak. Stabilcoinlerin sınıflandırılması, tokenlaştırılmış sermaye piyasası araçlarının altyapısı, Dijital Türk Lirası projelerinin sonuçları ve bankaların dijital varlıklardaki rolü aynı resmin parçaları haline geliyor.
PwC’nin rapor boyunca kullandığı işlem yaklaşımı Türkiye için de iyi bir ölçü bırakıyor.
Bir ürünün yasal zemine kavuşması önemli bir başlangıç.
Asıl sınav, o ürünün finansal sistemin içinde baştan sona gerçekten çalışabilmesi.
